Masters of de Universe

Gerelateerde afbeelding

Ik heb geen idee, maar mijn cijfermatig inzicht gecombineerd met mijn sterke intuïtie bleek een gouden duo te zijn op de beursvloer. Zo begon in de dealingroom van ABN AMRO op mijn vierentwintigste jaar mijn succesverhaal dat niet meer eindigt. Na drie jaar bij ABN AMRO de kost te hebben verdiend, werd ik weggekocht door de investeringsbank Morgan Stanley in New York. Daar specialiseerde ik me verder in de wereldwijde optiehandel, warrants en derivaten. Ik was een van de pioniers van deze uiterst complexe financiële high tech instrumenten die we aan verzekeraars, instituten en pensioenfondsen verkochten. Deze bankproducten waren zodanig ingewikkeld dat ik vaak dagenlang met de interne compliance- en riskafdelingen aan tafel zat om de risico’s goed in te schatten. Daar kwam ik altijd als winnaar uit, zodat ik mijn volgende bonusronde veilig kon stellen. Op alle fronten was ik de medewerkers van de bedrijfsruimte eindhoven afdeling risk te slim af.
Wie had dat ooit kunnen denken? Het gepeste jongetje dat als een bang vogeltje op het schoolplein in Southampton in een hoekje zat, werd een briljante en succesvolle beurshandelaar, die in New York veel aanzien had verworven en een auto met chauffeur tot zijn beschikking had. Ik was in New York lid van de eliteclub voor beurshandelaren. Masters of de Universe was de naam van deze club met de best presterende beleggers van Wall Street, die elke vrijdagmiddag bijeenkwamen om te drinken, over de koersen te praten en daarnaast al les te doen wat God had verboden. In de jaren dat ik in Manhattan in New York in een topappartement woonde, heb ik geleerd dat er altijd een meer of een beter bestaat en dat genoeg nooit genoeg is. De enorme beleggingswinsten die ik jaar na jaar liet zien, verschaften mij direct toegang tot de Raad van Bestuur van Morgan Stanley. De deur van deze topbankiers stond altijd voor mij open. Twintig procent van de winst van Morgan Stanley werd door ons team gedraaid en we werden als godenzonen behandeld. De verwachtingen werden elk jaar verder opgevoerd, maar ik had de markt mee en bijna alles wat ik en mijn team aanraakten, veranderde in goud. Mijn bonussen groeiden explosief en ik raakte elk gevoel voor realiteit kwijt. Langzaam begon ik te geloven dat ik echt een Master of the Universe was. Het gaf mijn zelfvertrouwen een ongekende kick. Terwijl al die stoere ventjes van weleer uit de Wellington Street in Southampton elke dag moesten bikkelen in de haven met als enig verzetje het wekelijkse voetbal, reisde ik de wereld rond, reed in een Porsche, had een prachtige vrouw en gooide het geld met grote hoeveelheden over de balk. Je leeft tenslotte maar één keer was mijn motto. En eerlijk is eerlijk: de jaren in New York waren de mooiste jaren uit mijn leven, maar ze kenden zeker ook een zwarte kant.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *